Bu yüzden her gece ben...

Her akşam okuldan ya da stajdan dönerken kendimi hep bir  şeyi düşünürken buluyorum..

Ya metrodan inip siteye doğru yürürken ya da sitenin içine girince birden aklıma,kanıma,kalbime giriyor.

Yürürken birden hayal ediyorum ki sevdiğim adam beni evde bekliyor, ben işten geliyorum o ise çoktan gelmiş. Birden adımlarımı hızlandırdığımı farkediyorum, suratımdaki şapşal sırıtmayı saymıyorum bile...

Eve giricem, üstümü değiştiricem, sonra o koltukta televizyon seyreden adamın yanına sokulucam, ona sarılıcam.. O anda, bütün dert, tasa her şey biticek... Sadece o ve ben, ve bizim dünyamız... Bense sonra ona sarılmış halde çoktan uykuya dalıcam farkında olmadan, huzurla...

İşte evime her akşam böyle geliyorum, nihayet huzur, rahatlık, sevgi bulmaya diye...

Şimdilik düşüncesi yetiyor...

Açık hayran mektubu...

Çok sevgili Burak Aksak, Burak ya,
Sen çok değerli bi insanmışım bunu gördüm. Yani şimdi doğruyu söylemek gerekirse, yolda görsem dönüp bakıcağım adam değilsin. (kaldı ki ben de dönüp bakılacak kadın değilim neyse) Ya da şöyle diyim, yolda görsem "kesin ergen bu ya" derim. Tipin öyle şimdi..
Seni övme konusuna geri dönersek, ben mesela sen her gün bi twit at diye bekliyorum. Ne bilim güzel işte.. Bu yalnız adam modunu kendimdeki yalnız kadın moduna bağlıyo olabilirim. olabilir..
Yalnız şurada anlaşalım ben martıları seviyorum. Aslında ben de gıcık olurdum onlara. Sabah, öğle, akşam, gece hep 'gayk gayk gayk' uyutmazlardı beni. Ama biliyo musun insan deniz kenarı olmayan bi yere gelince en çok onları özlüyomuş. Bi nevi haber kuşuymuş onlar. Denizin varlığını getiren, o yakında diyen, kokusunu getiren oluyorlarmış.
Ben bi kaç ay önce diyodum ki " Burak Aksak'la kanka olmak istiyorum ben ya".. Şimdi demiyorum. Nedeni benim hiç bir şekilde edebiyat bilmez halim. Yani geyik bi yere kadar ki ben sana diyim benim çekingenliğim tutar senin yanında, geyik ne kelime ağazımdan bi kelime bile çıkmayabilir.  Ama garip bi şekilde bu yalnızlık geyiği konusunda aynı kafa yapısına sahip olduğumuz konusunda bi kanaatim var. Ama kesin fostur...
Ne bilim kanka olsak güzel olurdu ya..
Bilin mi seni taa temmuz sonu gördüm Beyoğlu'nda. Vallahi takip edicektim de şöyle bi kaç metre yanımda bi sürü ABD li genç dimağ vardı. Bi türk olsaydı yanımda, kolundan tuttuğum gibi sürüklerdim peşimden. Kimse seni gördüğümde yaşadığım sevinci anlamadı ona yanarım...Bildiğin celebrity olmuşsun sen yalnız..
Sen kitap yazsan okurum ben hacı. Bence bu sezon sonu L&M yi bitiriceksin, bana öyle geliyo.. Bi müddet de bi şey yazmazsın sen. Yalnız!!!! Beklentileri çok arttırdın çocuk. Bu kötü. Ben diyim sağa..

Neyse, hayırlı işler, bol güneşler.. Beni güldürmeye devam tamam mı???

Well I'm on the road again....

Evet...
Yazmaya başlamışsam, anlayın ki bu yaz 3 ayımı geçirdiğim ve gayet de mutlu mesut geçirdiğim İstanbul günlerimi arkada bırakmış olduğum anlaşılıyor.
Bence üşengeçlikten yazmadım gibi ama açıkçasını söyliyim mi? Bildiğin bloğum olduğunu unuttum. Zaten İstanbul'a bi geldim hemen fıtı fıtı tiyatrolara koştum. Haziran ayı maşallah etkinlik bereketi doluydu. Bu arada bi staj da bitirdim o ayrı. Sonra bi baktım temmuz... e okul vardı. Ağustos mu? Tatil modu, dönüş hazırlıkları... E hangi ara yazıcaktım ki???? Zaten gündüzleri ya staj ya da okul, akşamları?? Yazın akşam evde mi oturulur.. E hal böyle olunca yazılmadı bişi...ki unutmuşum bile.. Bi de ne bilim sanki yazılıcak bişi de gelmedi aklıma..
Taaa ki geçen haftaya kadar.. ki o zaman da çok depresiftim, çok dertliydim... Yazarken kendimi daha da bunaltıcam diye girişmedim..
Şimdi yolunda gibi işte bişiler.. Ama demek ki gelmiş yazma zamanım....

Anlatıp yazdığım insanlar hikayenin ne kadar uzun olduğunu biliyor. O yüzden temel iki noktasını söylüyorum: İşşiz(stajsız) ve evsizdim.. Şu an ikisi de çözülmüş durumda.. Açıkçası daha kontratı imzalamadığım için ev durumum biraz sakat gibi hala ama ne bilimm..

Tek başımayım ya kafamda, yazılıcak şeyler bulunur.. Ki bunu yazarken de aklıma geldi ama içi dolmıycak gibi. Ki şu anda geldi hemen bu yayını bitirip öbürünü yazsıyorum..

Adieu