Kötüyüm ya...
Bu depresyon halim ilaçtan milaçtan değil yani...
Gidicek olucağımın gerçeğini iyice idrak moduna geçtim. Param olsa, çarem olucak olsa, kimseye haber vermeden kaçarım. Her şeyden, herkesden uzaklaşırım.... Ki bu da ayrı bi gidiş olurdu o ayrı...
Bilmiyorum ya, keşke böyle bir düğme olsa, sevdiğin herkesten nefret edebilme düğmesi. Böylece kimseyi özlemezsin, her şeyi bırakıp gidicek olmak daha kolay olurdu....
Ayrıca yıllardır insanların neden sevdiğini anlamadığım 'Eternal Sunshine of the Spotless Mind' filminin değerini şimdi anlıyor gibiyim. İnsana acı vericek olan şey anılar, onlar silinebilse geri kalan yaşama devam edilinebilir sanırsam.
Afedersiniz ama bok gibi hissediyorum başka açıklaması yok.
Bir de korkuyorum...
Arkadaşlarım beni unutucak diye korkuyorum. Ben geri döndüğümde şu an paylaştıklarımızı, şu anki dinamiğimizi bir daha bulabilecek miyiz? Biliyorum ki insanın gittiği, yaşadığı her yer, tanıştığı her insan onun değiştirir. Ben çok farklı bir yerde çok başka kafada insanlarla olucam. Ve daha farklı değişicem. Sonra korkuyorum işte döndüğümde elbet bi gün, birbirimizi unutmuşsak nolucak? Değişmişsek, kopmuşsak ne yapıcam?
Bunu istemiyorum işte....
Kötü, bayağı kötü, öyle böyle değil, kötü...
0 Comments:
Post a Comment