Oh la la depression

Efendim ailecek depresyondayız....
Bu pazar günü annem ve ben ancak 12 de kalktık... saat 1 olduğunda ikimizde başka köşelerde kendimizi yatar halde bulduk... ve bütün gün hiç bi şey yapmadan öylece yattık.
Kuzenimin mezuniyet töreni olmasa kalkacağımızı da zannetmiyorum. Zaten ayıp olmıycağını bilsek hayatta kalkmazdık yerimizden.
Durumumuz bayağı kötü.
Açıkçası ben anneme git hap al dedim. Kendisi 'pasiflora içiyim' dedi ama cevabım 'kafana kimyasal girmeli' oldu. Hatta birazdan kendisine psikiyatri bölümü olan bi hastanenin linkini e-mail atıcam  ki randevu alsın.

Aslında ben de başlamak istiyorum ama bi ay sonra buralarda olmıycağım düşünülürse o tarafta başlamam daha doğrusu. Hem oraya adapte olmama isteği hem de arkadaşlarımdan ailemden ayrılcak olmam depresif tarafımı iyice depreştiricek bu bi gerçek. Artık orada da insanlar benden hoşlanmazlarsa gerçekten çıkışı olmayan bi yola girebilirim. FYI.

Ama annemin acil çıkması lazım depresyondan. Çünkü  daha önce girdiği olmuştu, çocuktum hatırlıyorum, bütün gün yatıyo evde, hiç bişi yapmıyo. Depresyon kaynağı işi ve gerizekalı beni amerikaya yollıycak diye işten de çıkmıyo.....

Gerzek, ' çocuğum çocuğum' diye diye kendi kalmıycak. Ki zaten bugünlerde iki lafından biri 'bakalım yarına kalır mıyım'... Hayır bilmiyo ki bende de suicidal düşünceler var... Ben onu düşünüyorum diye bu yola başkoymuyorum o gerzek o zaman beni hiç düşünmüyo..... Çok alındım.... Çekip gidicem sonra arkamdan çok ağlar....

Durumumuz feci yani....

EDIT: efendim depresyon nedenim kullandığım ilaçmış... Prospektüsü okuma zahmeti gösterince anladım.... Bırakıcam bakalım ne olucak..