Hani olur ya bazen, aslında sizi dertlere sokan bir durum vardır ama o anı, o durumu düşündüğünüzde arada küçük bi gülümseme yüzünüzde yer bulur.... İşte o moddayım....
Bunun ne veya kim olduğunu söyleyemiyorum kimseye, bence söylememem de gerek... Ama bir yandan da olanca gücümle haykırmak istiyorum...
Biliyorum bir kaç aya geçicek bu halim, tekrar geriye bakıp gülücem... Utanıcam belki, ama şu an durum bu.
Hayal kurmayı bırakmam gerekiyor, çünkü beni bu duruma sokan hep çok düşünmek, bolca hayal kurmak oldu. Böyle değildim en en başında. Her şey sonradan oldu. Ayrıca bu durumdan çıkış biletimin de yolu hayalleri bırakmak.
Gitmiycek olsaydım daha kolay olabilirdi çözüme ulaşmam ama böyle bir olasılık yok.....
Bir durdurabilsem keşke şu beynimin içindekileri belki kalbim böyle ağrıyıp sıkışmaz ha?
0 Comments:
Post a Comment