Işığı görmeden...

Gerçekten bazıları hep ışığı bulabiliyolar bense tam tünelden kafamı çıkarıcağımı umarken, çıkabiliceğimi zannederken, karanlığa geri dönmüş buluyorum kendimi...

Işık korkutmuyo değil hani... Karanlığa o kadar alışmışım ki....

Ama o ufak ışık hüzmesi biraz da olsa heyecanlandırıyo insanı, uzun mahkumiyetten kurtuluşu temsil ediyo..

Bi yandan da korkutuyo işte... O hüzme ufaktan kavuşulunabilicek aydınlığın gözlerimi yakacağını, canımı acıtıcağını da hissettiriyor.

Bu yüzden aslında karanlıkta kalıyor olmam daha güvenli sanki... Kendime ait bir habitatım var sonuçta..

Ama eninde sonunda insan ışığa da alışabilir di mi???

Keşke bana da uğrasa arada bir.... En azından bir kere... Ben yine karanlığa dönmeye razıyım