Thriller

Ne zamandır yazıcam bir türlü vaktim olmadı.

Hep derim korkağım diye. Korkularım engeller beni, ne zaman bir şeyi yapmak istesem, arzulasam hep korkarım...

Geçen haftalarda dolgu yaptırıken diş doktorum bana devamlı 'iyi misin?' diye sordu. Tabii ki cevabım evetti. Tamam hiç acımadı o ayrı da ben hiç küçükken bile dişçiden korkmadım ki... O kocaman iğneyle anestezi yaparken bile gıkım çıkmazdı.

İlkokulda aşı günü herkes tırım tırım kaçıp, çığlıklarla ağlarken ben öğretmenin yanına gidip 'beni unuttunuz aşı olmadım ben' demiştim.

Ne biliyim işte hiç korkmadım ben doktordan, dişçiden. Ya da uçaktan veya yükseklikten. Ya da böcüklerden veya karanlıktan (yok bi ara çok küçükken korkuyodum da geçti).

O dişçi koltuğunda bunları düşündüm. Keşke benim de korkularım bunlar olsaydı diye....

Kaybetmekten, terk edilmekten, başarısız olmaktan, reddedilmekten, iğrenilmekten korkuyorum ben.....

Büyüdüğümü buradan anladım zaten. Çocuk korkularım yoktu artık, her şey daha karmaşık. Daha fazla içimdeki beni korkutuyor, daha da kabuğuna çekiyor.

Sırf bu korkular yüzünden bağlanmak istemiyorum hiç bir şeye ama en kolay yaptığım şey bağlanmak. Komiktir ki çok çabuk da vazgeçebiliyorum. Sırf terk edilmiyim, kaybetmiyim diye çekip gidebiliyorum, ya da gidebilicem bence....

Bir gün kalbimi birine açtığımda ki korkarım hiç bi zaman bu tamamen olmıycak, bir tarafım hala kabuğundan dünyaya minicik bir yerden seyredip bakıcak, o zaman bu şarkı çalsın istiyorum fonda....  Katie ciğimin en güzel şarkılarından biri ....